O-Ö HARFİ İLE BAŞLAYAN BAYAN İSİMLER VE ANLAMLARI

O HARFİ İLE BAŞLAYAN BAYAN İSİMLER VE ANLAMLARI
OKŞAN: (TR) Daima övülen, beğenilen insan ol.OLCA: (TR) Savaşta düşmandan ele geçirilen mal, ganimet.
OLCAY: (TR) Baht, talih, ikbal.
OLGUN: (TR) Bilgi, görgü ve hoşgörüsü gelişmiş kimse.
OLGUNAY: (TR) Olgunay, dolunay.
OMAÇ: (TR) Hedef, gaye, amaç.
ONAY: (TR) Uygun bulma, onaylama. Uygun yerinde.
ONGU: (TR) Gönül rahatlığı, mutluluk, sağlık. Bayındırlık, gelişmişlik.
ONGUN: (TR) Eksiksiz, tam. Verimli, bol, Bayındır. Kutlu, uğurlu, beğenilen. Kurtulmuş, onmuş. Gelişmiş, gürbüz.
ONUL: (TR) İyileş, iyi ol, sağlıklı ol.
ORAY: (TR) Ateş gibi kızıl renkte ay. Şehirli, şehirde yaşayan.
ORGÜL: (TR) Ateş gibi kırmızı renkte gül.
ORKİDE: (FR) Çiçeklerinin güzelliği nedeniyle seralarda yetiştirilen değerli bir süs bitkisi.
OSKAY: (TR) Neşeli, mutlu.
OTAC: (TR) Hekim, doktor.
OTAY: (TR) Ateş renginde ay.
OYA: (TR) Genellikle ipek ibrişim kullanılarak iğne, mekik, tığ ya da firkete ile yapılan ince dantel. İnce, güzel, nazik.
OYLUM: (TR) Vadi, koyak. Çukur, oyuk. Bir cismin uzayda kapladığı boşluk.


Ö HARFİ İLE BAŞLAYAN BAYAN İSİMLER VE ANLAMLARI
ÖDÜL: (TR) Bir başarı ya da iyilik karşısında verilen armağan. Yarışma veya müsabakalarda bir tarafın, kazanana verdiği hediye, mükafat.
ÖGE: (TR) Çok akıllı. Yaşlı kimse. Bir ulusun büyüğü, ileri geleni. Hekim. Ün, şöhret.
ÖĞÜT: (TR) Bir kimseye yapması ya da yapmaması gereken şeyler için söylenen söz.
ÖMÜR: (AR) Hayat müddeti, yaşama süresi. Hayat, dirilik.
ÖMÜRCAN: (AR-TR) Ömür Can.
ÖNAY: (TR) Ayın ilk günlerindeki hali, hilal.
ÖNAYDIN: (TR) Ön aydın.
ÖNCEL: (TR) Birine göre kendinden önce yerini tutmuş olan kimse. Bizden önce yaşamış olanlar.
ÖNEL: (TR) Bir işin tamamlanması için verilen süre, vade, mühlet.
ÖNEN: (TR) Hak, adalet.
ÖNGEN: (TR) Başarı, zafer.
ÖNGÜL: (TR) Direnen, inatçı kimse. Ön ayak olan, teşvik eden. Kılavuz.
ÖNNUR: (TR) Ön nur.
ÖNÜR: (TR) Kendinden önceki, eski. Öne geçen, ileriye giden.
ÖYKÜ: (TR) Hikaye, masal.
ÖZAN: (TR) Öz an.
ÖZAY: (TR) Özü ay gibi temiz, parlak, aydınlık kimse.
ÖZBAŞAK: (TR) Öz başak.
ÖZBEN: (TR) Soyluluk ve asalette öz, temel.
ÖZBİL: (TR) Soyunu özünü bilen
ÖZDEN: (TR) Soyca temiz, köleliği olmayan, özgür.
ÖZDEŞ: (TR) Her türlü nitelik bakımından eşit olan, benzer olan.
ÖZEK: (TR) Güç. Çalışkan. Küçük dere. Ağacın, bitkinin özü, içi. Bitki filizi.
ÖZEN: (TR) Bir işin elden geldiğince iyi olması için gösterilen çaba.İçerlek, tam orta, en içeride olan.
ÖZENAY: (TR) Özen ay.
ÖZENGÜL: (TR) Özen gül.
ÖZENİR: (TR) Çaba gösteren, en iyisini yapmaya çalışan.
ÖZER: (TR) Yiğit, doğru kimse.
ÖZGE: (TR) Başka, gayrı, diğer. Yabancı, ağyar. İyi, güzel. İki dağ arasındaki dereciklerin birleştiği yer, derenin başlangıcı. Cana yakın, sıcakkanlı. Yürekli, gözü pek.
ÖZGEN: (TR) Özü geniş, rahat, sakin kimse.
ÖZGENAY: (TR) (bkz. Özgen).
ÖZGÜ: (TR) Kutsal. Özellikle birine ya da bir şeye ait olan.
ÖZGÜL: (TR) Özü gül gibi olan. Özellikle bir türe ait olan.
ÖZGÜLAY: (TR) Öz gül ay.
ÖZGÜN: (TR) Nitelikleri bakımından benzerlerinden ayrı ve üstün olan. Yalnız kendine özgü bir nitelik taşıyan.
ÖZGÜNEL: (TR) Üstün, kerem sahibi cömert el.
ÖZGÜNEŞ: (TR) Güneş gibi parlak ve kapsamlı.
ÖZGÜR: (TR) Kendi kendine hareket etme, davranma karar verme gücü olan. Tutuklu olmayan, hür. Başkasının kölesi olmayan. Bağımsız.
ÖZLEM: (TR) Yeniden görme, tekrar kavuşma arzusu, hasret . Bir şeye karşı duyulan istek, eğim.
ÖZLEN: (TR) Su kaynağı. Küçük dere. Ağaç kökü. Özlenecek kadar sevilen bir kişi ol.
ÖZNUR: (TR) Özü ışıklı, aydınlık kimse.
ÖZÜM: (TR) Kardeş gibi tutulup sevilen.
ÖZÜN: (TR) Hakkıyla kazanılmış ün. Şiir.